Aylık Arşiv:: Kasım 2014

Sen, Ben ve Aşk

    Günden güne eksilen bir  ‘Sen’ var içimde Her an bitiyor  Tükeniyor gıdım gıdım Öyle böyle değil İçimdeki sevgin kadar nefret doluyor eksilen ‘Sen’ yerine. Bilmem sonu ne olur? Senin mi sonun , benim mi sonum

AŞK ÖLDÜ

  Doğarken öldü aşk Gözlerine düştüğü  ilk vakit kanatlandı aşkın düşleri Sonsuz sürecek gibiydi  Ama  ölmeye başladı o vakit.   Ne büyük bir zevkti,  nasıl bir duyguydu düşlenmek gözlerinde? Ellerinde mutlandı aşk Yakarken ellerinin sıcaklığı Ritmine düşüyordu

GÖRDÜM CEMALİNİ

Mana aleminin yolcusu idi İlm-i cihan ile yanardı gönül Dalardı derinlere tefekkür ile Gördü cemalini söndü bu gönül   Ne mana kaldı  alemde görünce seni Ne ilm-i cihan ile yandı bu  gönül İlahi  bir güzele aşk eylemişti

YOL AYRIMI

  İki yürek İki can İki beden Bir olmuştuk seninle Göz göze diz dize Can cana Hayrandı herkes sevgimize   Aynı düşleri kurduk Aynı yolda adımladık hayatı Neden şimdi bu aşk öyle Neden öyle çaresiz Tükendi birdenbire

OKKALI BİR KÜFÜRSÜN

Okkalı bir küfürsün senli cümlelerimde Yüreğimden düştüğünden beri kara  bir gece Zifiri kasvetli sessiz. Ve  hain pusulara gebe ürkütücü ve soğuk hem de zemheri…   ‘Ben’ den düştüğünden beri Bir Hecesin dilimde sadece bir hece  ölesiye düşman